Wycena mebli na wymiar — jak policzyć robociznę i materiał

Wycena mebli na wymiar, która się broni, nie jest jedną liczbą "z głowy" — to suma czterech elementów: materiału, okleiny, okuć i robocizny. Pominięcie któregokolwiek z nich to najczęstszy powód, dla którego kosztorys nie zgadza się z rzeczywistością po zakończeniu realizacji.

1. Materiał (płyta)

Podstawa to liczba płyt do zamówienia, policzona na podstawie realnego rozkroju formatek (nestingu), nie sumy powierzchni "z powietrza" — patrz: zapotrzebowanie na płytę meblową. Cena płyty × liczba arkuszy to pierwszy, największy zwykle składnik kosztorysu.

2. Okleina / obrzeże

Liczona osobno od płyty — metry bieżące obrzeża na krawędziach formatek, które faktycznie zostają widoczne po złożeniu korpusu (nie każda krawędź formatki wymaga oklejenia — np. krawędzie łączone czopowo czy stykowe zwykle nie).

3. Okucia

Zawiasy, prowadnice, uchwyty, nóżki, złącza — policzone od liczby frontów i szuflad w projekcie, nie od gabarytu szafki. Dwa fronty na jednej strefie to dwa komplety zawiasów, nie jeden.

4. Robocizna

Najczęściej pomijany albo zaniżany składnik. Warto liczyć ją jako stawkę za projekt (albo za punkt montażowy — szafkę, front, szufladę), a nie doliczać "na koniec" jako procent od materiału — bo czas montażu nie rośnie liniowo z ceną płyty.

Najczęstsze błędy przy wycenie

• Liczenie materiału w metrach kwadratowych zamiast w pełnych płytach z rozkroju.
• Zapomniana okleina na krawędziach widocznych (np. boki szafek skrajnych w zestawie).
• Okucia liczone "z głowy" zamiast od faktycznej liczby frontów/szuflad w projekcie.
• Robocizna jako procent materiału zamiast realnego czasu montażu.
• Brak zapisu, z czego składa się kwota — przy reklamacji albo zmianie zakresu nie ma się do czego odnieść.